Kişisel gelişim,  Nefes,  Thetahealing

Yansımalar

Pembe gökyüzünün altında uzanmış, bir gün önce yaşadıklarını düşünüyordu. Yavaşça doğruldu, ellerinden destek alarak ayağa kalktı. Gözlerini hafifçe kısarak çevresine bakındı. Uzaktan denizin mor köpüklerini kıyıya bırakarak, sanki bir balerin gibi dans edercesine geri çekilişini ve tekrar dalgalarını kıyıya vurmasını izledi.

Oysa dün her şey çok farklıydı. Gökyüzü bu kadar parlak, deniz bu kadar coşkulu değildi. Her şey benimle başladı, benimle bitecek diye düşündü. Gördüğü her şeyin onun zihnindeki yansımalar olduğunu fark etmesi uzun yıllarını almıştı. Sadece tek bir cümle, yaşamındaki her şeyi ve herkesi onun yarattığını anlamasına yetmişti.

‘Çevrendeki tüm canlı ve cansız herşey senin bir yansıman.’ demişti öğretmenlerinden biri. ‘Neyi hayal ediyorsan o gerçek olur.’ diyerek de cümlesine devam etmişti.

Pembe gökyüzünü ben mi hayal ettim?

Mor dalgaları?

Yan evde oturan ve beni sürekli gözetleyen komşumu?

Savaşları ben mi başlattım?

Ya hastalıklar?

‘Evet’ diye yanıt vermişti öğretmeni. Hepsini sen yarattın. Sendeki duygular zihnine görüntüler halinde ulaştı ve ulaştığı andan itibaren gerçekleşmeye başladılar. Bu kadar önemli bir sorumluluğun var diyerek açıklamasına devam etmişti.

-Peki, ya diğerleri? Onların hiç mi sorumlulukları yok? Neden bütün her şeyin sorumlusu ben oluyorum?

-Diğerleri dediğin yine sensin. Senin hayal ettiklerin. ‘Ben yok sadece biz var.’

Uzaktan denizin sesi kulaklarına melodi gibi geliyordu. Ben değil biz olduğunu anlaması, herkese ve herşeye farklı bakmasına yol açmıştı.

Koşulsuz sevgi buymuş, diye düşündü. Aldığı her nefesde kendini daha mutlu hissediyordu. Sadece kendisi için değil herkes ve herşey için nefes aldığının bilincindeydi artık.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir